patriotic

Yorgun bir karanfil… yaprakları kırışmış, içine büklüm büklüm öldürürken zamanı ve hayattan kesmişken ümitlerini… bir gül filiz verir yanı başında. Önce izler sessizce onu karanfil… izler onu…
Gül yaklaştıkça tedirgindir bizimki. Korkar yüreğindeki kıpırtılardan.. gel zaman git zaman yüreklerine sevdayı koyuverir yaradan. Öyle bir sevdaki değildir öyle sıradan…
Karanfil korkar yine de… onsuz kalmaktan… sorar sıkça sorar güle “ üç günlük değil, değil mi sevdan?” “hayır” der gül, “ ömürlüktür benim sevdam” kanar bizim karanfil. Titrer yaprakları efil efil… öyle çok sever ki onu …renginin tüm kızıllığını verir güle. Yapraklarında, dalında damarında ne varsa verir. Kendi damarlarının kuruduğunun farkında değildir. Arada bir kabuslar görür karanfil. Hayra yorar… sessizce kaderine eğilir….
Korkuları gerçek olur bir gün. Sevdası bitiverir gülün. Sözler unutulur. Yeminlerin hesabı Allah’a bırakılır. Gül döner ardını gidiverir…

Çimenler şarkı söyler karanfile;
“Aç karanfil…
Yapraklarını salıver ortaya..
Yar dediğin, yar bildiğin sana bunu yaptı ya…
Hiçle gitsin dertlerini!
Ve bir şiir yaz son kez gönlündeki çatıya…”

Karanfil erir. Günden güne erir. Ne sitem eder, ne beddua eder. Meraktadır sadece. Gülün rengi solarsa diye kalır kaygıya. Akşamları gözlerini diker bir dolunaya… sihirli bir küre gibidir dolunay… her yeri, herkesi gösterir de, bir tek gülü esirger karanfilin gözlerinden…
Kırgındır karanfil ama kızgın değildir. Halsizdir… yorgundur… bin fersah su altında kalmışçasına vurgundur.
O kendi halinde yanarken için için… bir ayrık otu hep etrafındadır karanfilin. Sarmak sarmalamak ister. Ağladıkça karanfil, silmek ister gözlerinden akan seli…onun sonu olacağını bilmeksizin.. Yüreği yangındır karanfilin… ayrık otu musallatı olur yanan yüreğin. Karanfil yorgundur. Ayrık otu yaklaşır… kaçacak dermanı kalmayan karanfilin yapraklarına bulaşır…
Bilir karanfil. Teslimiyet sonudur.
Biraz güle kırgınlıktan….
Biraz yorgunluktan….
Biraz, denize düşmüşlükten…
Ayrık otuna “peki” der…
“demek bunu da yazmış kader!”
Yine de;
Gözleri yolda, gülden bir haber bekler… ses yoktur gülden…
Ayrık otu zaferini kutlarken,
Kan damlar karanfilden….

Bir ağıt yakar kendine karanfil….

Beni ayrık otuna teslim eden gül…
Ben hep ağladım, ağlamaya alıştım
Ama sakın sen ağlama, hep gül…

Ayrık otu sarmadan yapraklarımı,
Gel ! Ya öldür beni…
Ya güldür!

Teslimiyet çaresizliğimdendir gül!
Oysa senden imdat umar bu gönül…

Çimenler yine şarkı söyler karanfile…
Yine ve son kez;

“Dağla karanfil dağla,
Yanan yüreği dağla!
Baş etmeye kalktın sen
Boyundan büyük dağla!
Göz yaşına geçer hükmün,
Ağla karanfil ağla!”

dEHSEt

PayLa$ım İçiN Te$EkÜrLeR Ç00000000K qüzeLLL

kuscu_semih

süper bir program

kuscu_semih

aslın da süper ama kurarken zorr