HERKES IÇIN BIRAZ MUTLULUK



Jerry, çevresindekilerin çok sevdigi insanlardan biriydi.
Keyfi her zaman yerindeydi. Her zaman söyleyecek olumlu
bir sey bulurdu. Hatta bazen etrafindakileri çildirtirdi bile.

Bu adam, bu halde bile nasil iyimser olabiliyor? Birisi nasil
oldugunu sorsa; “Bomba gibiyim” diye yanit verirdi hep..
“Bomba gibiyim.” Jerry bir dogal motivasyoncuydu...

Yaninda çalisanlardan biri, o gün, kötü bir günündeyse,
Jerry yanina kosar, duruma nasil olumlu bakilacagini anlatirdi.

Bu tarzi fena halde düsündürüyordu beni... Bir gün Jerry’ye
gittim. Anlayamiyorum dedim.. Nasil olur da, her zaman,
her kosulda bu kadar olumlu bir insan olabiliyorsun...
Nasil basariyorsun bunu?

Her sabah kalktigimda kendi kendime Jerry bugün iki
seçimin var: Havan ya iyi olacak, ya kötü.. derim.
Havamin iyi olmasini seçerim. Kötü bir sey oldugunda gene iki
seçimim var: Kurban olmak, ya da ders almak.

Ben basima gelen kötü seylerden ders almayi seçerim.
Birisi bana bir seyden sikayete geldiginde, gene iki seçimim var..
Sikayetini kabul etmek ya da ona hayatin olumlu yanlarini
göstermek. Ben hayatin olumlu yanlarini seçerim.

Yok yahu, diye protesto ettim. Bu kadar kolay yani?
Evet.. Kolay dedi Jerry.. Hayat seçimlerden ibarettir.
Her durumda bir seçim vardir. Sen her durumda nasil
davranacagini seçersin. Sen insanlarin senin tavrindan nasil
etkileneceklerini seçersin. Sen havanin, tavrinin
iyi ya da kötü olmasini seçersin...
Yani sen, hayatini nasil yasayacagini seçersin!..

Jerry’nin sözleri beni oldukça etkiledi. Onu, uzun yillar
görmedim. Ama, hayatimdaki talihsiz olaylara dövünmek
yerine, seçim yapmayi tercih ettigimde hep onu hatirladim.

Yillar sonra, Jerry’nin basina çok tatsiz bir sey geldi. Soygun
için gelen hirsizlar, panige kapilip, Jerry’yi delik desik etmisler...
Ameliyati 18 saat sürmüs, haftalarca yogun bakimda kalmis.
Taburcu edildiginde, kursunlarin bazilari hala vücudundaymis.

Ben onu, olaydan alti ay sonra gördüm.
Nasilsin? diye sordugumda, Bomba gibiyim dedi
Bomba gibi. Olay sirasinda neler hissettin Jerry dedim.
Yerde yatarken, iki seçimim var diye düsündüm..
Ya yasamayi seçecektim, ya ölümü.. Ben yasamayi seçtim.

Korkmadin mi, suurunu kaybetmedin mi !..
Ambülansla gelen saglik görevlileri harika insanlardi.
Bana hep Iyileseceksin merak etme dediler.
Ama acil servisin koridorlarinda sedyemi hizla
sürerlerken, doktorlarin ve hemsirelerin yüzündeki
ifadeyi görünce ilk defa korktum.Bu gözler
bana; Bana adam ölmüs diyordu. Bir seyler yapmazsam,
biraz sonra ölü bir adam olacaktim gerçekten..

Ne yaptin? diye merakla sordum..
Kocaman bir hemsire yanima yaklasti ve bagirarak
herhangi bir seye alerjim olup olmadigini sordu..
Evet diye yanit verdim.. Var.. Doktorlar ve hemsireler
merakla sustular.. Derin bir nefes alarak kendimi
toparladim ve bagirdim: Benim kursunlara alerjim var !..

Doktorlar ve hemsireler gülmeye basladilar. Tekrar bagirdim..
Ben yasamayi seçtim. Beni bir canli gibi ameliyat edin.
Otopsi yapar gibi degil..

Jerry, sadece doktorlarin büyük ustaliklari
sayesinde degil, kendi olumlu tavrinin büyük
katkisi ile yasadi. Yasamasi bana yeni ders oldu.

Hergün, hayatimizi dolu dolu yasamayi seçme sansimiz
ve hakkimiz oldugunu ondan ögrendim..
Ve her seyin kendi seçimimize bagli oldugunu..


Bu yaziyi okudunuz. Simdi bikaç seçiminiz var:

1. Unutup gitmek.
2. Kesip saklamak Hatta en yakin dostunuza mail ile bile ulastirmak..
fotokopisini çikarmak ,en yakin dostlariniza dagitmak

Ben, ikincisini seçip bunu sizlerle paylasmayi tercih ettim.
:) :) :) :) :) :)